pandemi ve internet bagimliligi
Sağlık

Pandemi ve İnternet Bağımlılığı

Son yıllarda giderek artan internet bağımlılığı yüzyılın hastalığı olmaya aday üzere görünüyor. Bilhassa pandemi süreciyle birlikte internet insanların vazgeçilmezi oldu. Dünya büsbütün yeni bir sisteme süratli bir biçimde geçiş yaptı. Bu süreçte işyerleri, çalışma alanları, okullar, alışveriş merkezleri, marketler, lokantalar artık ekran karşısında ve internet hayatımızın her anında. Pandemi sürecinden sonra da artık yeni dünya nizamı bizi bekliyor. Dünya eskisi üzere bir yer olmayacağa benziyor. Bu yeni sisteme ahenk sağlayabilmek gerekiyor. Pekala bu yeni sistemde virüs haricinde ne üzere tehditler insanları bekliyor? İnternet bağımlılığı bu tehditlerden biri. İnternet pandemide hayatın bir formda devam etmesini sağlarken bir taraftan da sigara, alkol ve husus bağımlılığının yarışamayacağı seviyede yeni bir bağımlılık alanı oluşturdu.

Gereksinimlerin tarifi bu devirde değişti. İnternet su, hava ile yarışacak halde temel bir gereksinim haline geldi. Beşerler internet ilişkisinin olmamasından korkuyor, Wi-Fi çalışmıyorsa , internete giremiyorsa huzursuz oluyor. İş, okul ve alışverişle hudutlu kalmayan internetle geçirilen vakit insanı toplumsal bir varlık olmaktan çok tekno-sosyal bir hale getirdi. Tıpkı konutun içerisinde yaşayan aile fertleri birbirleriyle tıpkı yerde bile WhatsApp kümelerinden konuşmaya başladı. Bağımlılık pandemi ile kendine bir kılıf buldu birinci doz da çok kurtarıcı üzere gözüktü. Fakat bu işin ivmesi giderek artıyor. Günün saatleri birbirine karıştı, gece ve gündüz birçok konutta yer değiştirdi, iş konuta taşınınca çalışma saati kavramı kaybolmaya başladı ve bu durum aile ile geçirilen vaktin de ortadan kaybolmasına neden oldu. Herkes konutta yan yana lakin hiç kimse orada değil. Birlikte lakin çok uzak var fakat yok insan kümeciklerine dönüştük. Meskenin içinde elinde telefon, tablet ve bilgisayar ile gezen yeni bir ırk yarattı pandemi. Sizce bu tertip pandemi bitti denildiğinde değişecek mi?

İnternet sayesinde günümüzde istediğimiz bilgiye anında ulaşabiliyoruz. Aslında düşünüldüğünde bilgiyi, aralıkları yakınlaştıran ve çok büyük kolaylıklar getiren bu durum bir taraftan da insanı insan yapan pahaları sarsmakta. Ekran karşısında geçirilen mühlet neredeyse uyku saatinin dışında olan bütün vakti kapladı. Evet güç bir devirden geçiyoruz lakin pandemi bu periyodun tek badiresi değil. Bugünün kurtarıcısı internet çok kullanıldığında her şeyin çokunun yaptığı üzere zehirliyor insanı. İnternet ve teknoloji kullanımı ekran karşısında fazla vakit geçirilmesiyle vakitle artarak hayatı işgal ediyor bunun sonucunda kişi, bir yerden sonra işlerin aykırı gittiğini, durumunda anormallik olduğunu, yapması gereken rutin işlerini yapamadığını, boşa vakit geçirdiğini anlamaya başlıyabiliyor lakin kendini engelleyemiyor. İşte bağımlılık burada ortaya çıkmaya başlıyor. Bu durum bir mühlet sonra hayattan haz almamayı ve tükenmişliği beraberinde getirebiliyor. Kısa vadede problemlerden uzaklaştıran, baş dağıtan internet uzun vadede sorunun tam da kendisi olabiliyor. İnsan beyninin olağanda ödül olarak algıladığı karşıdaki insanın bize gülümsemesi, arkadaşlarla konuşmak üzere durumlar artık ödül olarak algılanmamaya başlıyor. Gerçek hayattan sıyrılıp telefon ve bilgisayarın içine kendini hapseden bu beşerler yalnızca sanal ortamda bulunmaktan zevk alıyor. Fakat bu sanal zevk de insanı bir yere kadar taşıyor. Bir yerden sonra tüketiyor.

Pandemi sürecinde çocuklar inançta olsun diye meskende kalırken en yakın dostları olan, okulun da içine girdiği internet bir tarafıyla da tehdit barındırıyor. Çocuklar uydurma bir kimlik edinip, sanal alemde sosyalleşip, oyunlarını sanal olarak oynuyorlar. Bunun sonucunda palavra doğal bir olgu olarak çocuğa gözükmeye başlıyor. Kendini olduğu üzere kabul etmeyen hayal ettiği biçimde kendini tanıtan ve gitgide kendinden uzaklaşan bireyler ortaya çıkmaya başlıyor. Toplumsal ağlar insanlara “yeni bir ben” olma seçeneği sunuyor. Ayrıyeten oluşturulan bu yeni kimlik istediğin vakit değiştirilebiliyor. İşler aykırı gidiyorsa olumsuz tenkit alıyorsan yada tanınan olamadıysan çabucak öbür bir kimlik edinilebiliyor. İşte bu durum olağan hayatta ilgi kurarken kendi söylediğimizden ve davranışımızdan sorumlu olma, yaptığımız kusurları düzeltmeye çalışma üzere insani olan vasıfları ortadan kaldırıyor. Arkadaşlıklar ve münasebetler tek kullanımlık, sorumluluk almayan çok rahat palavra söyleyen beşerler ve uydurma kendilikler…İşte bu durum vakitle insanın gitgide kendinden daha fazla uzaklaşmasına, insanlığa yabancılaşmasına, gerçek manada memnun olamamasına neden oluyor.

Teknoloji gerekli olduğu taktirde gayemize ulaşmak için bir araç olarak kullanıyorsa hayatımızı kolaylaştırmakta lakin teknolojiyi bir araç olarak değil hayatımızın merkez noktasına bir hedef olarak koyarsak hayatımızı kısıtlamış kendimizi ona bağımlı hale getirmiş oluruz. İnternet/teknoloji bağımlılığı pandemi öncesinde giderek artan ehemmiyete sahip bir bağımlılık alanı haline gelmiş durumdaydı. Pandemiyle birlikte şuan gündemde olmasa da gelecekte ismini daha sık duyacağımız bir sorun alanı olacağa benziyor. Bu nedenle meskendeki bu tehlikeye dikkat edelim ve olabildiğince kendimizin de çocuklarımızın da ekran karşısında geçirdikleri süreyi sonlandırıp aileyle birlikte geçirilecek vakit dilimleri oluşturmaya çalışalım. Covid-19 için aşı bulunur lakin internet bağımlılığı için bir aşı bulmak pek mümkün değil üzere.

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir