Sağlık

Başkalarının sizinle ilgili ne düşündüğünü önemsemeyi bırakmak için 8 yol

Oburlarının hakkımızda ne düşündüğünü önemsemeyi bırakmak “öz-kabul duygumuzu” güçlendirmek ile olabilir. Kendimizi her tarafımızla sahiplenerek kabul etmek… Sadece başarılarımızı ele alıp başarısızlıklarımızı görmezden gelerek değil, âlâ olduğumuz ne varsa kabul edip kendimizi eksik hissettiğimiz hususları dışarıda bırakarak değil… Pekala bunu nasıl yapabiliriz. Öz kabul hissimiz nasıl gelişir? Hayatımızı başkalarının kanılarına nazaran değil kendi kararlarımıza nazaran yönetmeye hakikat giden adımlar nelerdir? Öbürleri tarafından reddedilme tasasını nasıl aşabiliriz?

1. Kabul edilmeyeceğinize dair duyduğunuz tasanın aslında bu durumu yaşamamıza yol açabileceğini fark edin.

Kendi kendini gerçekleştiren bir kehanet, bir bahisle ilgili muhakkak bir inancı olan kişiyi inancın gerçekleşmesine neden olan aksiyonlarda bulunmaya motive eden niyet biçimidir. Bu çeşit düşünme ekseriyetle fırsatları yakalayamamanıza neden olur ve zati zorlandığınız münasebetlerde sizi daha da zora sokabilir. Örneğin, bir küme insanın sizi reddedeceğine inanıyorsanız savunmacı, telaşlı yahut çok denetimli bir halde davranabilirsiniz. Sonunda, bu “doğal olmayan” ve telaşınızdan kaynaklanan sahiden reddedilmenize neden olabilir. Ve sonunda kendinize “En başından beri haklıydım, benden hoşlanmadıklarını biliyordum!” diyerek kendinizi doğrularsınız. Niyet sistemimizin nasıl çalıştığını fark edebildiniz mi? Kendi kendinizi bu çeşit kısır döngülere sürüklememek için samimi bir öz-değerlendirme yapın. Muhtemel reddedilme konusundaki endişeleriniz ve inançlarınız diğerlerine karşı davranışınızı nasıl etkiliyor? Tasanız sizi bağlarda ne çeşit kusurlar yapmaya itiyor?

2. “Felaket senaryolarını” yavaşça bir kenara bırakın.

Pek çok telaş, başımıza gelme ihtimali olan durumları düşünerek bunlarla ilgili felaketleştirme senaryoları yazmamızdan kaynaklanır.

Ya benden hoşlanmazlarsa?

Ya yalnız kalırsam?

Ya bana gülerlerse?

Bunların hiçbiri dünyanın sonu değildir. Şayet biz kendimizi bunların dünyanın sonu olduğuna inandırırsak, o vakit bu kaygıların bizi denetim etmesine müsaade vermiş oluruz. Asıl olan, insan olarak her şeyi varsayım etmemizin mümkün olmadığınız. Ne ile karşılaşacağımızı yüzde yüz net bir formda kestirim edemeyeceğimiz üzere bunu evvelce denetim etmemizde imkansızdır. Fakat yeniden de kendimizi kaygılanmaktan alıkoyamayız. Bu durumların başımıza gelip gelmeyeceğini denetim edemiyorsak en azından şayet gelirse bununla nasıl başa çıkabileceğimizi düşünebiliriz. Bu “yapıcı niyet biçimi” dir.

3. Zihinsel pratikler yapın.

İmajinasyon pek çok alanda kullanılan bir tekniktir. Atletler değerli bir performans sergileyecekleri vakit, çabucak öncesinde bunu zihinlerinde yaptıklarını, başardıklarını hayal ederler. Siz de kendi kendinize kimi zihinsel pratikler yapabilirsiniz. Kaygılandığım durumla karşılaşırsam şayet, bununla başa çıkmak için 3 yol belirleyecek olsam, bu yollar neler olurdu? Zihninizde “reddedildiğiniz” bir kıssa oluşturabilirsiniz. Reddedildikten sonra nasıl hissedeceğinizi, sonrasında bu durumla başa çıkmak için neler yapacağınızı öykünüze ekleyip gözünüzde canlandırabilirsiniz. Sırf bu idmanı yapmak dahi korkunuzu bir ölçü düzenlemenize yardımcı olacaktır.

4. Reddedilmek gerçekte nedir? Ömrünüzün denetimi kimde? Tüm bunları sorgulayın

Bir kişinin çok değerli bir maden keşfettiğini ve umursamayıp kenara attığını düşünün. Bu durum madenin bedelini düşürür mü? Madenin değersizliği ile mi ilgilidir yoksa onu bir kenara atan kişinin umursamazlığı ile mi? Tıpkı halde, bir kişi başkasını reddettiğinde aslında bu durum reddedilenden çok reddeden kişiyi yansıtır.

Başkalarının fikirlerine çok fazla mana yüklediğiniz takdirde gücü büsbütün karşı tarafa devretmiş olursunuz. Bu da sizi kendi ömrünü denetim eden bir yetişkinden çok öbürleri tarafından denetim edilen biri haline getirir. Öyleyse kimsenin niyetini, sizin gerçekliğinizi değiştirecek kadar yüceltmeyin. Birisi yahut birileri tarafından reddedilmek size kendinizi berbat hissettirebilir tabi ki. Ama tam da bu noktada, fikirlerinizden “değersiz” olduğunuz yahut “sevilmeye kıymet olmadığınız” üzere inançları ayrıştırmak gerekir.

5. Odağınızı değiştirin.

Sorunlara, olmasını istemediğimiz durumlara, hissetmek istemediğimiz hislere çok fazla odaklanma eğilimindeyiz. Tüm bunlar için kendinize yeni bir odak belirleyebilirsiniz. Örneğin, telaş yaşayabileceğiniz bir anda olduğunuzu düşünelim. Bu türlü bir durumda nasıl olmamanız/hissetmemeniz gerektiğine odaklanmak yerine odağınızı nasıl hissetmek istediğinize hakikat çevirebilirsiniz.

6. Her vakit her şeyi yanlışsız yapmanız gerektiği ile ilgili inancınızı bırakın.

Reddedilme derdi duyan bireylerde her şeyi her vakit en güzel biçimde yapmaya yönelik bir efor olabilir. Bu efor duygusal, fizikî, toplumsal olarak yorucudur. İllaki kusurlar da yaparız. Kusur yaptıkça da bu “en düzgününü yapmam gerekiyordu” niyetimiz, o mükemmeliyetçi tarafımız bize daha fazla yüklenir ve duygusal olarak bizi zorlar. Yanılgılarımızı da sahiplenmeli ve kabullenmeliyiz. Zira onlar da bizim birer kesimimiz. Başkalarıyla olan ilgilerimizde de her şey istediğimiz üzere gitmeyebilir, kusur yapabiliriz ve bunu evvelden denetim edemeyebiliriz. Yanılgıyı devam ettirmek yahut onarmak da bizim seçimimizdir. Kendi seçimlerimiz, kararlarımız, sonuçları ve tüm bunlarla ilgili ne yapıp ettiğimiz bizim hayatımızı şekillendirir.

7. Kendiniz olma hamasetini gösterin.

Devamlı olarak onay arayışı içinde olmak öteki insanların bizimle ilgili olumsuz yargılarda bulunacaklarına dair tasa duymaktır aslında. Bu da hayatımızdan neşeyi, doğallığı alıp götürebilir. Daima ne yapsak ve nasıl olsak öbürleri bizi kabul etse diye düşünmekten akışına bırakamayız. Ülkü olanın ne olduğunu sorgulayabilirsiniz. Başkalarının standartlarına uygun biri olmak mı yoksa kendiniz olmak mı? Şayet kendiniz olabiliyorsanız ve kendiniz olabildiğiniz bağlantılar kurabiliyorsanız tahminen de bu hayatta yakaladığınız en büyük şanslardan biridir. Kendiniz olma hamasetini gösterebiliyor musunuz? Büsbütün kendiniz üzere davranabilseniz hayatınızda neler olurdu? Bu kolay değildir ve çok fazla yürek, içsel güç ister. Kendiniz olduğunuz için kimseden çekinmemek, özür dilememek sadece akışına bırakmak… Aslında kendiniz olabildiğinizde sizi “onların beğendiği yahut standartlara uygun biri değil” siz olduğunuz için kabul edenler sizin etrafınızda olacaklardır. Beşerler sizden hoşlansınlar diye değişmeye çalışmadığınızda, sizden gerçek manada hoşlanacak olanlar sizi bulacaktır.

8. Reddedilmeyi bir gelişme alanı olarak görün.

Bir kimse sizi eleştirdiğinde, reddettiğinde kendinizi “beceriksizim, değersizim” üzere fikirlere kapılmış bir biçimde bulabilirsiniz. Fark etmeniz gereken buradan kendinizle ilgili bir sonuç çıkarmak değil, bunu bir gelişim fırsatı olarak değerlendirmektir. Reddedilmek, güzel gitmeyen bağlara ve durumlara karşı ruhsal dayanıklılığınızı müdafaayı öğretir. İçinde bulunduğunuz durumu ayrıntılı bir biçimde ve kendinize de samimi olarak pahalandırmak çok kıymetli bir gelişim sağlar. Ayrıyeten reddedilmek sizin yetersiz olduğunuzla değil, karşıdakinin sizi gereğince “görememesi, anlayamaması” ile ilgili de olabilir. Reddedildiğiniz bir sonuçla karşılaşmak size yeni seçenekleri denemek ve keşfetmek için alan sağlar. Elbette bir mühlet kendinizi âlâ hissetmemeniz olağandır. Üzülüp incinebilirsiniz. Dünyada bu çeşit hisleri yaşamayan neredeyse yoktur. Şunu bilmek gerekir ki hiçbir his büsbütün yaşadığınız andaki kadar kalıcı değildir. Üzülürsünüz, kırılırsınız ve sonrasında bu hisler hafifler. Reddedilme anısı yahut yaşadığınız durum her ne ise bu sizin zihninizde birinci başta renkli ve canlı bir görüntüyken vakit ve gayretle siyah beyaz hatta silik bir imaja dönüşebilir. Bazıları kendi kendilerine daha güzel hissetmeyi başarabilirken bazıları de o imgeyi zihninden atıp duygusal manada rahatlamak için uzman dayanağına muhtaçlık duyabilirler. Bu da son derece olağandır.

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir